As penas do Verdegaio
son verdes e amarelas,
non me toques senón caio
non me rompas as canelas.
O do Verdegaio o do ras-tras-tras
quero ó meu amor quero ó meu rapáz,
o do Verdegaio o do rus-trus-trús
quero ó meu amor quero ó meu Xesús.
Vai tu, vai tu, vai ela,
vai tu para casa dela,
vai tu, vai tu, vai ela,
vai tu para casa dela.
Anubía i anubía
i aunque anubía non chove,
o meu amor está malo
i aunque está malo non morre.
O do Verdegaio…
Meu caño, meu cañonciño
todos lle chaman pequeno
a min me pareces grande
co cariño que che teño.
O do Verdegaio…
O cariño que che teño
e mailo que che hei de ter
collen na folla dun toxo
e máis non ha de encher.
O do Verdegaio…
É do meu gosto
é da miña opiniâo
é da madeira máis fina
da raíz do coraçâo. (Bis)
No hay comentarios:
Publicar un comentario